تكليف است و مخلوط و مشوب است به آلام و كدورات ، و هميشه بايد آدمى در دنيا در مقام منع و زجر نفس باشد از ارتكاب مناهى ، از اين حيث مىتواند كه حيات مرغوب نباشد ، بلكه مرجوح باشد ، و موت به واسطهء اشتمال بر خلاصى از اين كدورات ، مرغوب و راجح باشد ، و از اين حيثيّت كه حيات دنيا سبب تحصيل استعداد كمالات باقيهء اخروى است و باعث ادراك درجات بهشت است ، حيات دنيا مرغوب باشد ، و موت به واسطهء اشتمال بر عقبات و أهوال عظيمهء قبل از موت و بعد از موت ، مرغوب نباشد بلكه مرجوح باشد ، چنان كه حديث است كه حضرت امام حسن عليه السّلام در مرض موت بسيار مىگريسته است و اضطراب مىنموده‌اند . از او سؤال كردند كه شما را با وجود قرب و منزلت نزد خدا و پيغمبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ، اين همه استغاثه از بهر چيست ؟ حضرت فرمود كه : اضطراب من از دو چيز است ، يكى فراق احبّه ، و ديگرى هول مطَّلع ، يعنى رستخيز و روز محشر . و ان تكن الأخرى فانتقل عنها بصحّة العزيمة ، و اندم على ما سلف من عمرك في الغفلة . و اگر بعد از رجوع به نفس خود ، حال خود را نه چنان بينى كه در آن حالت ، راضى به موت توانى بود ، پس از اين حالت بد ، نقل كن و از اعمال و افعال قبيحهء خود ، توبه كن ، و هر چه را كه تدارك ممكن است ، مثل حقّ النّاس ، تدارك كن ، و از هر چه ممكن نيست ، نادم و پشيمان باش ، كه عدم خواهش موت ، نشانهء آلودگى و قساوت قلب است . و استعن باللَّه على تطهير الظَّاهر من الذّنوب ، و تنظيف الباطن من العيوب . و مدد و يارى خواه از حضرت بارى تعالى ، كه تا پاك گرداند ظاهر تو را از ارتكاب آثام ، و پاكيزه دارد باطن تو را از عيب قساوت و آلودگى . و اقطع زيادة الغفلة من قلبك .